21 Μαΐου 2016

Παγωμένο Τοπίο

Τώρα που ο χειμώνας έφθασε στο τέλος του ας τον αποχαιρετίσουμε. Τελευταίες μέρες με συννεφιά και ψιλόβροχο. Σήμερα Κων/νου και Ελένης γιορτάζει και η εκκλησία μας Άγιος Κωνσταντίνος κάτω στην πλατεία. Σήμερα προς συζήτηση και το πολυνομοσχέδιο στην ολομέλεια της Βουλές.

Σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω Επί Βαυαροκρατίας τουλάχιστον οι Βαυαροί έφερναν χρήματα εδώ. Σήμερα επί Ευρωκρατίας ζητάνε χρήματα για να δώσουν χρήματα τα οποία θα τα παίρνουν πίσω εις το διηνεκές με την ίδρυση του Υπερταμείου - η ύπαρξη του οποίου προβλέπεται από το Γ΄Μνημόνιο να είναι αιωνόβιος! Έχουμε μπλέξει άσχημα... Ένας ορυμαγδός από φόρους, δεσμεύσεις ιδιωτών αλλά και κράτους. Έτσι το τοπίο μοιάζει για ακόμη μια φορά, μέσα στα επτά χρόνια μνημονίων, πιο παγωμένο από ποτέ! Ο συναρμόδιος υπουργός αν και της αριστεράς όπως δηλώνει, βάζει φόρους επί δικαίων και αδίκων χωρίς πάλι να πλησιάζονται οι μεγάλοι φοροφυγάδες που έχουν βγάλει τα χρήματα στις off-shore!

Ένα τοπίο όπου δεσπόζει η απελπισμένη φιγούρα του πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά του να σωθεί. Πάντως αυτό δεν είναι ευρωπαϊκή αλληλεγγύη αλλά υποταγή στο πιο σκληρό σύστημα που υπήρξε ποτέ: του ευρωσυστήματος made in Shaeuble!

Στη φωτογραφία το παγωμένο τοπίο ενός πάρκου στο Michigan.Ύψος 6.5 πόδια και διάμετρο 30, φτιαγμένο από 1000 κυβικά πόδια συμπιεσμένου χιονιού, το Snowhenge σε κλίμακα 1:3 - αντίγραφο του Stonehenge στο πάρκο Family Park, στο Grand Rapids, Michigan.

24 Απριλίου 2016

Κυριακή των Βαϊων στον Άγιο Νικόλαο

Κυριακή των Βαϊων Χρόνια πολλά! - Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα πριν το Πάσχα (από την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ μέχρι το Μ. Σάββατο) και ονομάζεται «Μεγάλη», όχι γιατί έχει περισσότερες μέρες ή ώρες από τις άλλες εβδομάδες, αλλά γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο!
Κυριακή των Βαϊων - Η ζωή του παγκάλου Ιωσήφ
Ήταν ο αγαπημένος γιος του Ιακώβ, αλλά και αγαπημένο παιδί του Θεού. Είχε πάνω του όλα τα καλά: μεγάλη ομορφιά, πολύ εξυπνάδα αλλά και μεγάλη καλοσύνη, συγχωρητικότητα, ευγένεια, πολύ αγάπη για τους άλλους. Ο Θεός τον αγαπούσε γιατί, παρ’ όλα τα χαρίσματά του, δεν το είχε πάρει πάνω του και δεν είχε χάσει την ανθρωπιά και την απλότητα. Ο Ιωσήφ τηρούσε όλες τις εντολές γι’ αυτό και ο Θεός τον είχε φωτίσει και τον είχε προικίσει επιπλέον με το χάρισμα του να εξηγεί τα όνειρα. Στην ώρα του πειρασμού έδειξε ανεξικακία, υπομονή, απλότητα και συγχωρητικότητα γι’ αυτό και ο Θεός τον ύψωσε σε μεγάλη εξουσία και δόξα αλλά και το όνομα του έμεινε εις τον αιώνα σαν παράδειγμα για όλα τα παιδιά, τους νέους και τους ενήλικες που επιζητούν την δόξα, την ομορφιά, την εξουσία και την επιτυχία χωρίς να σκέφτονται ότι υπάρχει Θεός, χωρίς να υπολογίζουν τις εντολές, χωρίς να αγαπούν και να συγχωρούν.
Ιερά Μητρόπολις Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης, Βάρης - Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Γλυφάδας: Ἡ Ἐνορία τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Γλυφάδας συνεστήθη το έτος 1937. Το Λατρευτικό της κέντρο τότε και μέχρι το 1962, ήταν ο "Μικρός" Άγιος Νικόλαος, το σημερινό Ι. Παρεκκλήσιο, με αρκετά προσκτίσματα, τόσο στο μήκος, όσο και στο πλάτος. Ὁ "Μικρός" Άγιος Νικόλαος κτίσθηκε, όπως αναφέρει σχετική επιγραφή το 1877 από τον Θεόδωρο Κομνηνό, γυιο του πρωτομάστορα Χ. Κομνηνού, ο οποίος το 1810 ανοικοδόμησε τον καταστραφέντα, από πυρκαϊά, Πανίερο Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, επί Πατριάρχου Πολυκάρπου. Σήμερα ο εν λόγῳ Ναός εἶναι γνωστός στους πιστούς ως ο "Μικρός" Άγιος Νικόλαος.
Από το 1962 λειτουργεί ο νέος Ιερός Ναός, που βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο, που περικλείεται από τους δρόμους Ἀρτέμιδος, Ζαμάνου, Φοίβης καί Ἑρμοῦ, θεμελιώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1956 από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Κίτρους Βαρνάβα, για τον λόγο, ότι στη θέση του "Μικρού" θα επεκτεινόταν η οδός Βουλιαγμένης.

Ο Ιερός Ναός είναι έργο της μακαριστής αρχιτέκτονος Παρασκευής Τσατήρη και του πολιτικού μηχανικού Ιωάννου Θεοδώρου - και των αόκνων ενεργειῶν του π. Αδαμαντίου Προεστού και των περί αυτόν Εκκλησιαστικών Συμβούλων, ως επίσης και της σημαντικής δωρεάς τού Θεοδώρου Τρουπάκη, αλλά και άλλων ευσεβών ενοριτών, αποπερατώθηκε δε, σε σύντομο χρονικό διάστημα και τα εγκαίνια του ετελέσθησαν στις 18 Νοεμβρίου 1962, από τον τότε Επίσκοπο Θαυμακού και μετέπειτα Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο.

Παρεκκλήσια

Άγιος Νικόλαος (εκκλησάκι)
Ἁγ. Νικολάου «Μικροῦ» 19ου αἰῶνος, Αγίου Ιερομάρτυρος Χρυσοστόμου Μητροπολίτου Σμύρνης, «Ρόδον τό Ἀμάραντον» ( Ἱ. Μητροπόλεως Κερκύρας), Ἁγ. Παντελεήμονος (ἰδιωτ.), Αγ. Νεκταρίου του Αιγίνης (Γυναικωνίτης), Αγ. Μαρκέλλης Χιοπολίτιδος (Γυναικωνίτης Δεξιός).
    Μικρός Ναός Αγίου Νικολάου Λ. Βουλιαγμένης οδός Αρτέμιδος - Ζαμάνου: Η παλιά εκκλησία του Αγ. Νικολάου στο Πυρνάρι είναι μικρή μονόκλιτη βασιλική, διαστάσεων 3,80x5 μ., με ημικυκλική αψίδα. Έχει υποστεί τόσες μετασκευές και αλλοιώσεις που σήμερα έχει χάσει πια τις αναλογίες και την αρχική της εμφάνιση. Στο εσωτερικό της σώζεται μεταγενέστερος ζωγραφικός διάκοσμος. Τα τελευταία χρόνια στο νότιο τοίχο της, πάνω σε μια μαρμάρινη πλάκα, ανακαλύφθηκε η εξής ενδιαφέρουσα επιγραφή:"Ναός Αγίου Νικολάου εξ ερειπίου εγερθείς το 1877 υπό Θεοδώρου Κομνηνού, υιού Χατζή Κομνηνού, Κάλφα, του ανοικοδομήσαντος τον εν Ιεροσολύμοις εμπρησθέντα Ναόν της Αναστάσεως το 1810".

Από agiosnikolaosglyfadas.gr

23 Απριλίου 2016

Ώρα για τυρόπιτα

Τυρόπιτα ο Τάσος
Από την εποχή που υπήρχε το cine-Arian στη Γλυφάδα υπήρχε και ο Τάσος. Έβγαινε στο διάλειμμα με τον δίσκο του φωνάζοντας "Εδώ τα φρέσκα! τυρόπιτες, κοκ, νέγροι, σάμαλι" με την άσπρη ποδιά, πάντα με γελαστό πρόσωπο, με το χαρακτηριστικό του μουστάκι. Ήταν πασίγνωστος, πήγαινε κανείς σινεμά πρώτα για τα κοκ και τις τυρόπιτες και μετά για το έργο - τέλος πάντων όχι ακριβώς αλλά ήταν σίγουρο πως θα δοκίμαζες κάτι από αυτά. Εγώ έπαιρνα πάντα το κοκ: αφράτο, με φρέσκια κρέμα μέσα στο παντεσπάνι καλυμμένο με πλούσια σοκολάτα. Τώρα όμως δεν υπάρχει αυτή η γεύση  η συνυφασμένη με το σινεμά παρά σαν ανάμνηση. Ωστόσο συνεχίζει σαν διάδοχη κατάσταση, η μικρή επιχείρηση που πουλάει τα ίδια ακριβώς είδη - όπως τότε στην αυλή του θερινού σινεμά.
Ώρα για τυρόπιτα! Ο Τάσος βρίσκεται στη Γλυφάδα από το 1955. Σ' ένα ωραίο δρομάκι κοντά στην κεντρική πλατεία Κατράκη - στην οδό Μαραγκού. Δεν υπάρχουν καλύτερες τυρόπιτες στην Αθήνα δηλώνει ο φίλος μου. Στο ίδιο σημείο πάντα, φτιάχνει τον ίδιο τύπο τυρόπιτας: κουρού. Μόνο που επειδή είναι τόσο νόστιμες δεν σου φτάνει η μία. Με την πρώτη μπουκιά αναδύεται η μυρωδιά του αφράτου φύλλου μαζί με το τυρί φέτα απλωμένο στο εσωτερικό της αφήνοντας τραγανά τα άκρα της. Στο σπίτι μου συχνά η σακούλα περιείχε αρκετές από αυτές - πριν κάποια χρόνια αυτό, πριν αρχίσει η μανία με τη διαιτητική διατροφή και μπουν οι τυρόπιτες στη λίστα με τα απαγορευμένα φαγητά αλλά η ρήση "τι πιο ελκυστικό από το απαγορευμένο" παραμένει πάντα σε ισχύ.

Που λες, δεν θ' αφήσεις ψίχουλο να πάει χαμένο - είναι σίγουρο, όπως και το ότι αναδεικνύεται το μαγαζί "ο Τάσος", στο σχετικό άρθρο του savoteur gr, σαν ένα από τα καλύτερα σημεία της Αθήνας!.

Το κατάστημα εκτός από τα προαναφερθέντα είδη διαθέτει γαλακτομπούρεκο, σάμαλι, φλωρεντίνες αμυγδάλου. Επίσης δύο παγκάκια απ' έξω για να καθίσεις και να φας την τυρόπιτα αμέσως και με την ησυχία σου!

Φώτο αρχική πηγή: savoteur.gr

12 Απριλίου 2016

Το αποτύπωμα της μοναδικότητας του τοπίου

Η μοναδικότητα του αστικού τοπίου

Λισσαβόνα - Πορτογαλία - Ψάρι σε κίτρινο φόντο
"Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία" τίτλος τραγουδιού του Μάνου Λοϊζου κι αυτό το χαρακτηριστικό αποτυπώνει ο Λιθουανός καλλιτέχνης του δρόμου Ernest Zach (Zacharevic) με επίκεντρο της ματιάς του τη νοσταλγία. Η νοσταλγία γι' αυτά που χάνονται, γι' αυτά που χαρακτήριζαν τον τόπο, αλλά και γι' αυτά που εξακολουθούν να υπάρχουν (ευτυχώς!) - προσδίδοντας του την ιδιομορφία του. Κυρίως όμως η νοσταλγία των παιδικών χρόνων αποτυπωμένη σε επιτοίχιες συνθέσεις που δίνουν έναν άλλο αέρα αισθητικής στο αστικό τοπίο. Πόλεις όπως η Λισσαβόνα, το Όσλο, μέρη όπως η Κίνα, η Σιγκαπούρη έχουν αναβαθμισθεί αισθητικά με το χρωστήρα της παλέτας του ζωγράφου αποκτώντας έτσι μια άλλη ζωή που προεκτείνει το παρελθόν στο παρόν ομορφαίνοντας το τελευταίο, αφαιρώντας απ' αυτό το απρόσωπο στοιχείο της όψης του.
Λισσαβόνα: Lisbon 2015
Πάθος για τον δημόσιο χώρο. Προσόψεις κτιρίων, τοίχοι ταλαιπωρημένοι από τον καιρό, προθήκες καταστημάτων: Ο καμβάς του γεννημένου στην Λιθουανία καλλιτέχνη δρόμου Ernest «Zach» Zacharevic. Στα σύνορα της τέχνης και του αστικού τοπίου κινείται. Χρησιμοποιεί λάδι, στένσιλ, σπρέι, γλυπτική, δημιουργώντας διάδραση των έργων του και της τοποθεσίας που επιλέγει.

Σε πάρα πολλές πόλεις του κόσμου,  με τις δυναμικές συνθέσεις του να εκφράζουν ενδοσκοπικές σκέψεις πάνω στην κουλτούρα, την παιδική ηλικία και τα χαρακτηριστικά μιας κοινότητας. Το μεγαλύτερο μέρος των έργων μου είναι αυθόρμητο, λέει. Αναγνωρίζει την ιδιαίτερη σημασία του εκάστοτε περιβάλλοντος στη δουλειά του: «Κάθε τοπίο έχει τον χαρακτήρα του, την κουλτούρα του και τις δικές του ιστορίες. Συχνά, δεν καταφέρνω να έχω έμπνευση για το τι θα ζωγραφίσω πριν βρω χρόνο να δω τον χώρο και να βιώσω το άμεσο περιβάλλον».

Ξοδεύει χρόνο επισκεπτόμενος ξανά και ξανά τον χώρο που θα ζωγραφίσει «αναλογιζόμενος τι ανήκει εδώ και πώς θα συνομιλήσει με το περιβάλλον. Στο στούντιο, προετοιμάζω για τους τοίχους όσο το δυνατόν περισσότερο για να περιορίσω τον χρόνο που θα δαπανήσω να ζωγραφίσω στο ύπαιθρο» εξηγεί ο «Zach», απαντώντας σε ερωτήσεις που του έθεσε το designboom.

«Βλέπω τη δουλειά μου περισσότερο σαν μια στιγμή που συλλαμβάνει την καθημερινή ζωή, παρά σαν μια περίτεχνη αφήγηση» εξομολογείται. «Και αυτό λειτουργεί περισσότερο με το θέμα της νοσταλγίας των παιδικών χρόνων, θέμα που επανέρχεται ξανά και ξανά στη δουλειά μου». Πηγή: “Η νοσταλγία των παιδικών χρόνων” από τον καλλιτέχνη Ernest Zacharevic.

περισσότερα http://www.ernestzacharevic.com/
Πηγή / προσαρμογή: mignatiou.com

17 Ιανουαρίου 2016

Θαλασσινές Γεύσεις

Από τους ωραιότερους δρόμους της Γλυφάδας είναι η οδός Μπότσαρη. Φυσικά έχει πάρει την ονομασία του από το ναύαρχο Μάρκο Μπότσαρη αλλά δεν ξέρω πως! Κομψά καταστήματα, εστιατόρια, καφέ ακόμη και studio αισθητικής νυχιών, βρίσκονται εκατέρωθεν του ήσυχου δρομίσκου. Γνωστό αργυροχοείο του Ζαμίτ κι από είδη τραπεζιού πολυτελείας το Christoffe. Υπάρχει και pet-shop με κομψά είδη για τους τετράποδους φίλους μας.

Από τα γνωστότερα εστιατόρια είναι το Sale e Pepe με το θαυμάσιο Rib - eye, πιο κάτω το Saloto, αλλά και από ουζερί δεν υστερεί: Στο τέλος του δρόμου ο "Ελλήσποντος": Στα άσπρα τραπεζάκια σερβίρονται τα παραδοσιακά εδέσματα: φάβα, καλαμαράκια, χόρτα με το απαραίτητο καραφάκι ούζο ή κρασί. Η ησυχία κυριαρχεί στο δρόμο και οι θαμώνες λιγοστοί - έτσι μπορείς άνετα να βγεις με προορισμό αυτό το κεντράκι.
Οι τιμές του εστιατορίου είναι χαμηλές και ο διάκοσμος αποπνεέι μια αίσθηση φρεσκάδας. Το ίδιο και οι ψαρομεζέδες του! Απέναντι βρίσκεται κομψό ζαχαροπλαστείο - στέκι, για έναν άνετο μεσημεριανό καφέ.
Στη φωτο προσέξτε την ισορροπίστρια γάτα!

13 Ιανουαρίου 2016

Φάβα η συντροφική

Φάβα κομμένη με μάραθο και άνηθο

Η γνωστή μας φάβα είναι ένα όσπριο που δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Η απαλή της γεύση και υφή ταιριάζει με όλα τα γούστα. Θρεπτική και ελαφριά αποτελεί ένα πρώτης τάξεως έδεσμα που θα συνοδεύσει το τυρί, τη σαλάτα, το ψητό λουκάνικο - το τελευταίο, για τους μερακλήδες της γεύσης αλλά που δεν κατέχονται από την ιδέα του "επιβαρυντικού". Στην κατηγορία των προϊόντων με ονομασία προέλευσης φιγουράρει και η φάβα Σαντορίνης. Η τιμή της είναι όμως αρκετά υψηλή.
Το φωτεινό μουσταρδί χρώμα της δένει με το χρυσαφί μιας καλής εμφιαλιωμένης ρετσίνας - ή όποιου άλλου κρασιού, με το ζωντανό πράσινο μιας σαλάτας με σπανάκι ή ρόκα.
Υλικά:
  • 500gr. φάβα κομμένη 3αλφα 
  • 2 κρεμμύδια 
  • 5-6 κλωνάρια μάραθου 
  • 2-3 κλωνάρια άνηθου 
  • Ελιές 
  • Λάδι 
  • Αλάτι χοντρό 
Εκτέλεση:
Βράζετε τη φάβα σε μια κατσαρόλα με περίπου 1 λίτρο ζεστό νερό. Μόλις πάρει βράση, ξαφρίζετε, προσθέτοντας 3 κλωνάρια μάραθο, ένα ολόκληρο κρεμμύδι καθαρισμένο, λίγο αλάτι χοντρό και περιμένετε να χυλώσει και να γίνει σχεδόν πουρές.
Όταν βράσει, την πιέζετε με ένα πιρούνι να γίνει εντελώς πουρές (όχι γι' αυτούς που την προτιμούν πιο "ζωντανή"), την αδειάζετε σε μπολ και προσθέτετε 1 ψιλοκομμένο κρεμμύδι, μπόλικο λάδι και αλάτι.
Συναφή: Σαντορίνη μακρινό νησί
Προσθέτετε τον μάραθο και τον άνηθο ψιλοκομμένα και λίγες ελιές.
Για ένα πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα προσθέτετε στην επιφάνεια σωταρισμένα κρεμμύδια και καρότα.
Bon Appétit!

2 Οκτωβρίου 2015

Κοτόπουλο σε πίτες με γιαούρτι

Τι να μαγειρέψει κανείς —όταν έχεις χρόνο και διάθεση φυσικά,αναρωτιέσαι ... Συνήθως καταφεύγουμε σε εύκολες λύσεις: έτοιμα από το φούρνο σάντουιτς ή πίτες, κάτι απ' το delivery, κάποια μακαρονάδα ή ρύζι με σάλτσα κλπ. φτιάχνοντας και κάποια σαλάτα στο σπίτι.
Όμως ένα φαγητό διαλεγμένο και φτιαγμένο από μας είναι και προτιμότερο αλλά και προσφέρεται ως λύση σε καλεσμένους. Έτσι λοιπόν, πρέπει κανείς να έχει κατά νου κάποια φαγητά όταν θα επισκεφθεί το σούπερ-μάρκετ. Να ξέρει τα υλικά που χρειάζονται. Ιδού μια απλή, αρκετά οικονομική  συνταγή.

Ψητό Κοτόπουλο σε πίτες με φέτα και γιαούρτι

Θα χρειαστούν:

  • κοτόπουλο 1 ψημένο στο φούρνο (Θα χρειαστεί το στήθος κομμένο σε λωρίδες)
  • σφολιάτα 2 φύλλα
  • φέτα 300 γρ. (ελαφριά)
  • πιπεριές πράσινη και πορτοκαλί
  • γιαούρτι 1-2 κούπες στραγγιστό (2%)
  • αυγά 2 κτυπημένα
  • Αλάτι πιπέρι
Ετοιμασία:
  • Σ' ένα μπολ ρίχνετε το ψιλοκομμένο κοτόπουλο, τη φέτα κομματιασμένη και το αλατοπίπερο.
  • Χτυπάτε τα αυγά και τα ανακατεύετε με το στραγγιστό γιαούρτι.
  • Κατόπιν ρίχνετε το μείγμα αυγών-γιαουρτιού στο μείγμα του κοτόπουλου.
  • Κόβετε 8 βάσεις σφολιάτας και στρώνετε τις 8 ατομικές φόρμες.
  • Μοιράζετε το μείγμα κοτόπουλου και γαρνίρετε με τις πιπεριές.
  • Ψήνετε τις πίτες στους 200o C για 35' μέχρι να ροδίσουν.
Συνταγή από mevgal.gr / (προϊόντα στη συνταγή