16 Νοεμβρίου 2016

Κολοκυθάκια σε ροδέλες και μανιτάρια

Round-sliced Zucchini with Mushrooms and Basilic
Οποιοδήποτε φαγητό αποκτά άλλη διάσταση με μια ωραία γαρνιτούρα. Ρύζι δεν λέει κάτι σκέτο ή έστω ανακατεμένο με άλλα υλικά, όμως αν έχει μια ωραία γαρνιτούρα δίπλα όπως η παρακάτω, γίνεται ένα ωραίο πιάτο! Επίσης αυτός ο συνδυασμός τρώγεται και σαν σαλάτα μόνη της!
Υλικά:
  • 1/2 φλ. ελαιόλαδο
  • 4 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο
  • 1 κιλό  φρέσκα μανιτάρια ασπρομανίταρα μικρά
  • 500 γρ. κολοκυθάκια
  • 1 φλ. λευκό κρασί
  • 1/2 φλ. θυμάρι ​
  • 1/2 φλ. δυόσμο
  • 1 κ.γλ. μοσχοκάρυδο
  • Χυμό και ξύσμα από ένα λάιμ
  • 1/2 φλ. μαϊντανός ψιλοκομμένος
  • Τέλος, αλάτι φρεσκοτριμμένο πιπέρι
Εκτέλεση:
Καθαρίζουμε τα μανιτάρια με μία νωπή πετσέτα και τα κόβουμε σε λεπτές φέτες. Βράζουμε τα κολοκυθάκια για μερικά λεπτά ώστε να κρατάνε καλά και τα κόβουμε σε ροδέλες πάχους ενός εκατοστού. Σε ένα τηγάνι ρίχνουμε το λάδι και αφήνουμε λίγο να ζεσταθεί. Ρίχνουμε τα μανιτάρια τα κολοκυθάκια και το σκόρδο και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να ροδίσουν. Σβήνουμε με το κρασί και αφήνουμε για λίγο να εξατμιστεί το οινόπνευμα. Προσθέτουμε τον χυμό από το λάιμ, το ξύσμα, το θυμάρι, το δυόσμο και το μοσχοκάρυδο, αλατοπιπερώνουμε και αφήνουμε να πάρουν μία βράση. Κατεβάζουμε από την φωτιά και ρίχνουμε τον ψιλοκομμένο μαϊντανό και ανακατεύουμε καλά. Τα σερβίρουμε ζεστά σαν γαρνιτούρα ή σε θερμοκρασία δωματίου σαν σαλάτα. (Προαιρετικό: πασπαλίζουμε με ηλιόσπορους καθαρισμένο).

Από zougla.gr

10 Νοεμβρίου 2016

Να ονειρευτώ ξανά

Ξέρεις τι θα ’θελα, Ρουμπίνα; Να κάνω όνειρα ξανά. Όχι τίποτα μεγάλα κι εντυπωσιακά. Από κείνα τ’ άλλα έστω, τα όνειρα «δεύτερης ευκαιρίας». Αυτά που δεν σε απογειώνουν, όμως σε συντηρούν. Να τι θα ήθελα, αν γινόταν. Να ονειρευτώ ξανά! ΚΕΡΚΥΡΑ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 1943.
Ανήμερα της εορτής του Σταυρού το νησί σημαδεύεται με φωτιά, καταστροφές και απώλειες. Δύο νέοι, άγνωστοι μεταξύ τους μέχρι χθες, τρέχουν να σωθούν από τα γερμανικά βομβαρδιστικά. H μοίρα, όμως, θα τους ενώσει μονάχα για λίγο και μπροστά στη γερμανική κατοχή, τα όνειρά τους θα πάρουν μια απρόβλεπτη τροπή.

"Nα ονειρευτώ ξανά" | Ελληνικό eBook Τέκου Ιφιγένεια
Να ονειρευτώ ξανά | Ελληνικό eBook Τέκου Ιφιγένεια | CosmoteBooks

19 Οκτωβρίου 2016

Paris Latino, το κέρας της αφθονίας

Την εποχή εκείνη της ευμάρειας, συχνά βγαίναμε για ψάρια - κάτι τεράστιες τσιπούρες πελαγίσιες με μπόλικο λαδολέμονο, χόρτα ανάμεικτα με άλλα λαχανικά, καταπράσινα και μαλακά, που τα τρώγαμε με φέτα και ψωμί χωριάτικο ψημένο κι αυτό στα κάρβουνα.
Θυμάμαι πως αρκετές φορές παίρναμε και σαμπάνια
Η δεκαετία του '80 μας βρήκε ενθουσιασμένους. Η χούντα είχε φύγει, κυβερνούσε ο λαοφιλής Ανδρέας, "εμείς με τον Ανδρέα κι αν δεν φάγαμε ψωμί!" μου έλεγε σ' ένα κατάστημα όπου είχα μπει για ψώνια η ιδιοκτήτρια. Είχα μόλις δοκιμάσει μια καφέ φόρμα (παντελόνι, τζάκετ με κουκούλα - σε βελουτέ ύφασμα με ωραίες στρας μπορντούρες στις τσέπες και στην κουκούλα) τη χρειαζόμουν για να τη φορέσω σ' ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη που θα πηγαίναμε με το κρουαζιερόπλοιο. Καθόταν στο γραφειάκι της και κοιτούσε να τη φοράω "Τέλεια είναι" μου λέει κι αμέσως αποφασίζω να την πάρω έχοντας βγάλει από το πορτοφόλι μου την πιστωτική. Πραγματικά ήταν μια εποχή που ψώνιζες ό,τι ήθελες αρκεί να είχες κάρτα και η πληρωμή αργότερα έλεγες, στο μεταξύ είχες αποκτήσει αυτό που χρειαζόσουν - στην περίπτωση αυτή ένα άνετο βελούδινο σύνολο, ό,τι έπρεπε για βόλτες στο κατάστρωμα και στις μεσημεριανές εξόδους στους διάφορους προορισμούς του ταξιδιού.
Οι αγορές, τα ψώνια: ό,τι χρειαζόσουν το έπαιρνες - στα πλαίσια πάντα μιας λογικής: δεν έμπαινες ας πούμε να αγοράσεις κάποιο κόσμημα Cartier ή έστω Λαλαούνη, όχι τέτοια τρελά πράγματα, αλλά μια τηλεόραση καινούργια ας πούμε, με άτοκες δόσεις όπως σου έλεγαν, ήταν κάτι εφικτό και στα πλαίσια μιας λογικής δαπάνης.

Την εποχή εκείνη της ευμάρειας, συχνά βγαίναμε για ψάρια - κάτι τεράστιες τσιπούρες πελαγίσιες με μπόλικο λαδολέμονο, χόρτα ανάμεικτα με άλλα λαχανικά, καταπράσινα και μαλακά, που τα τρώγαμε με φέτα και ψωμί χωριάτικο ψημένο κι αυτό στα κάρβουνα. Θυμάμαι πως αρκετές φορές παίρναμε και σαμπάνια που ο Κώστας ο ιδιοκτήτης και φίλος μας, προμηθευόταν σε καλή τιμή. Φορώντας την άσπρη μπλούζα της δουλειάς μας το ανακοίνωνε θριαμβευτικά "Σήμερα έχω και σαμπάνια - Γαλλική παρακαλώ!"
Το τζάκι άναβε σαν ήταν χειμώνας, το καλοκαίρι μας έβρισκε στην πίσω σκιερή αυλή με τις γλάστρες και την κληματαριά ή μπροστά στη μικρή πλατεία με τις μουριές απ' όπου βλέπαμε την κίνηση, στο δρόμο και στην είσοδο του μαγαζιού, όπου πολύς κόσμος έμπαινε κι έβγαινε: παρέες συνήθως με κεφάτη διάθεση, που κατά την έξοδο τους έδειχνε ακόμη πιο έντονη. Η καλή βραδιά γαρ που είχαν περάσει, διασκεδάζοντας και τρώγοντας καλά!


Και Φουμα Φουμα στα Βοτσαλακια
Άλλες φορές πάλι πηγαίναμε στο κέντρο με φίλους για φαγητό - ωραία εδέσματα πάντα... θυμάμαι τώρα την κυρία που είχε το εστιατόριο στο Παγκράτι όπου εκτός από τα υπέροχα πιάτα ελληνικής κουζίνας είχε και μουσικούς που έπαιζαν παλιά τραγούδια, κυρίως καντάδες.

Ήταν κι ένα άλλο στο Παλιό Φάληρο, πάλι με ωραίο φαγητό, οικεία, φιλική ατμόσφαιρα, όπου τραγουδούσε η Ελένη Ροδά και πάντα όταν ζητούσες ένα τραγούδι αμέσως στο έλεγαν, όπως το "Και φούμα φούμα στα βοτσαλάκια" αγίους έβλεπα και αγγελάκια, που ζήτησα ένα βράδυ έχοντας το ακούσει προηγουμένως στο ραδιόφωνο για πρώτη φορά. Όλοι οι θαμώνες, γινόντουσαν μια ευχάριστη παρέα σε μια εξ ίσου ευχάριστη, οικεία σαν σπιτική, ατμόσφαιρα.

Πίσω στη δεκαετία του '80 όταν μεσουρανούσε και η ντίσκο μουσική - απ' τα καλύτερα μουσικά ρεύματα. Ο κόσμος στα μπαρ ήταν πολύς, τα ωραία ποτά, η ξένοιαστη ατμόσφαιρα ενός κοσμοπολιτισμού, μιας γκλάμορους φιλοσοφίας διάχυτης παντού στο στυλ ντυσίματος, στον τρόπο που έβλεπες τα πράγματα υπό το πρίσμα μιας άνετης ζωής, στον τύπο.
Τα ξενικά ονόματα είχαν επικρατήσει στις επιγραφές των καταστημάτων Barracuda, Sole Mio, Sea Satin, Barmacy κλπ. ο κόσμος έβγαινε και ξόδευε χρήματα. Ήταν η εποχή που θα κατέληγε όπως εκείνη με το μεγάλο κραχ της Αμερικής όταν προηγήθηκε η belle epoque, με το μεγαλοπρεπές συνάμα επιτηδευμένο στυλ ντυσίματος και ζωής.

Μια δεκαετία που έφερε την επόμενη, αυτή του '90 που ολοκλήρωσε τη νοοτροπία του ξοδέματος των χρημάτων που δεν εξισορροπήθηκε όπως έπρεπε με άλλες πολιτικές ανάπτυξης και αναδιάρθρωσης των βαρών του συνόλου των πολιτών, δημιουργίας σωστών υποδομών ανάπτυξης, εξακολουθώντας τη νοοτροπία των παροχών, των διορισμών, των δανείων, που έδωσε τη χαριστική βολή στο οικοδόμημα της ανάπτυξης, του εξευρωπαϊσμού, της κοινωνίας της αφθονίας.


Paris Latino Play List
Τέλος πάντων... αυτά πέρασαν πια, η εποχή της βασιλείας του εμπορίου τελείωσε φέρνοντας μας πίσω ισχνά πορτοφόλια, ελάχιστα ψώνια πλην όσων χρειάζονται για τη διατροφή - κι αυτά μετρημένα. Η γνωστή ύφεση όμως δημιούργησε ως παρελκόμενο την ανεργία, τη φτώχεια, την πτώση του βιοτικού επιπέδου σε όλη την κλίμακα της κοινωνικής ζωής, πλήττοντας βαριά την οικονομία.
Το κέρας της Αφθονίας είχε γεμίσει, είχε αδειάσει, και δεν βρισκόταν πια κανείς και τίποτα να το γεμίσει.

Τα Abra Cadabra του (σχετικού post Ω εκείνες οι σκάλες!) δεν κατάφεραν να ξορκίσουν την επερχόμενη μετά δύο και πλέον δεκαετίες, καταστροφή του ψευδεπίγραφου οικοδομήματος της καταναλωτικής λεγόμενης κοινωνίας.

21 Μαΐου 2016

Παγωμένο Τοπίο

Τώρα που ο χειμώνας έφθασε στο τέλος του ας τον αποχαιρετίσουμε. Τελευταίες μέρες με συννεφιά και ψιλόβροχο. Σήμερα Κων/νου και Ελένης γιορτάζει και η εκκλησία μας Άγιος Κωνσταντίνος κάτω στην πλατεία. Σήμερα προς συζήτηση και το πολυνομοσχέδιο στην ολομέλεια της Βουλές.

Σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω Επί Βαυαροκρατίας τουλάχιστον οι Βαυαροί έφερναν χρήματα εδώ. Σήμερα επί Ευρωκρατίας ζητάνε χρήματα για να δώσουν χρήματα τα οποία θα τα παίρνουν πίσω εις το διηνεκές με την ίδρυση του Υπερταμείου - η ύπαρξη του οποίου προβλέπεται από το Γ΄Μνημόνιο να είναι αιωνόβιος! Έχουμε μπλέξει άσχημα... Ένας ορυμαγδός από φόρους, δεσμεύσεις ιδιωτών αλλά και κράτους. Έτσι το τοπίο μοιάζει για ακόμη μια φορά, μέσα στα επτά χρόνια μνημονίων, πιο παγωμένο από ποτέ! Ο συναρμόδιος υπουργός αν και της αριστεράς όπως δηλώνει, βάζει φόρους επί δικαίων και αδίκων χωρίς πάλι να πλησιάζονται οι μεγάλοι φοροφυγάδες που έχουν βγάλει τα χρήματα στις off-shore!

Ένα τοπίο όπου δεσπόζει η απελπισμένη φιγούρα του πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά του να σωθεί. Πάντως αυτό δεν είναι ευρωπαϊκή αλληλεγγύη αλλά υποταγή στο πιο σκληρό σύστημα που υπήρξε ποτέ: του ευρωσυστήματος made in Shaeuble!

Στη φωτογραφία το παγωμένο τοπίο ενός πάρκου στο Michigan.Ύψος 6.5 πόδια και διάμετρο 30, φτιαγμένο από 1000 κυβικά πόδια συμπιεσμένου χιονιού, το Snowhenge σε κλίμακα 1:3 - αντίγραφο του Stonehenge στο πάρκο Family Park, στο Grand Rapids, Michigan.

24 Απριλίου 2016

Κυριακή των Βαϊων στον Άγιο Νικόλαο

Κυριακή των Βαϊων Χρόνια πολλά! - Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι η εβδομάδα πριν το Πάσχα (από την Κυριακή των Βαϊων το βράδυ μέχρι το Μ. Σάββατο) και ονομάζεται «Μεγάλη», όχι γιατί έχει περισσότερες μέρες ή ώρες από τις άλλες εβδομάδες, αλλά γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο!
Κυριακή των Βαϊων - Η ζωή του παγκάλου Ιωσήφ
Ήταν ο αγαπημένος γιος του Ιακώβ, αλλά και αγαπημένο παιδί του Θεού. Είχε πάνω του όλα τα καλά: μεγάλη ομορφιά, πολύ εξυπνάδα αλλά και μεγάλη καλοσύνη, συγχωρητικότητα, ευγένεια, πολύ αγάπη για τους άλλους. Ο Θεός τον αγαπούσε γιατί, παρ’ όλα τα χαρίσματά του, δεν το είχε πάρει πάνω του και δεν είχε χάσει την ανθρωπιά και την απλότητα. Ο Ιωσήφ τηρούσε όλες τις εντολές γι’ αυτό και ο Θεός τον είχε φωτίσει και τον είχε προικίσει επιπλέον με το χάρισμα του να εξηγεί τα όνειρα. Στην ώρα του πειρασμού έδειξε ανεξικακία, υπομονή, απλότητα και συγχωρητικότητα γι’ αυτό και ο Θεός τον ύψωσε σε μεγάλη εξουσία και δόξα αλλά και το όνομα του έμεινε εις τον αιώνα σαν παράδειγμα για όλα τα παιδιά, τους νέους και τους ενήλικες που επιζητούν την δόξα, την ομορφιά, την εξουσία και την επιτυχία χωρίς να σκέφτονται ότι υπάρχει Θεός, χωρίς να υπολογίζουν τις εντολές, χωρίς να αγαπούν και να συγχωρούν.
Ιερά Μητρόπολις Γλυφάδας, Ελληνικού, Βούλας, Βουλιαγμένης, Βάρης - Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Γλυφάδας: Ἡ Ἐνορία τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Γλυφάδας συνεστήθη το έτος 1937. Το Λατρευτικό της κέντρο τότε και μέχρι το 1962, ήταν ο "Μικρός" Άγιος Νικόλαος, το σημερινό Ι. Παρεκκλήσιο, με αρκετά προσκτίσματα, τόσο στο μήκος, όσο και στο πλάτος. Ὁ "Μικρός" Άγιος Νικόλαος κτίσθηκε, όπως αναφέρει σχετική επιγραφή το 1877 από τον Θεόδωρο Κομνηνό, γυιο του πρωτομάστορα Χ. Κομνηνού, ο οποίος το 1810 ανοικοδόμησε τον καταστραφέντα, από πυρκαϊά, Πανίερο Ναό της Αναστάσεως του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, επί Πατριάρχου Πολυκάρπου. Σήμερα ο εν λόγῳ Ναός εἶναι γνωστός στους πιστούς ως ο "Μικρός" Άγιος Νικόλαος.
Από το 1962 λειτουργεί ο νέος Ιερός Ναός, που βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο, που περικλείεται από τους δρόμους Ἀρτέμιδος, Ζαμάνου, Φοίβης καί Ἑρμοῦ, θεμελιώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1956 από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Κίτρους Βαρνάβα, για τον λόγο, ότι στη θέση του "Μικρού" θα επεκτεινόταν η οδός Βουλιαγμένης.

Ο Ιερός Ναός είναι έργο της μακαριστής αρχιτέκτονος Παρασκευής Τσατήρη και του πολιτικού μηχανικού Ιωάννου Θεοδώρου - και των αόκνων ενεργειῶν του π. Αδαμαντίου Προεστού και των περί αυτόν Εκκλησιαστικών Συμβούλων, ως επίσης και της σημαντικής δωρεάς τού Θεοδώρου Τρουπάκη, αλλά και άλλων ευσεβών ενοριτών, αποπερατώθηκε δε, σε σύντομο χρονικό διάστημα και τα εγκαίνια του ετελέσθησαν στις 18 Νοεμβρίου 1962, από τον τότε Επίσκοπο Θαυμακού και μετέπειτα Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο.

Παρεκκλήσια

Άγιος Νικόλαος (εκκλησάκι)
Ἁγ. Νικολάου «Μικροῦ» 19ου αἰῶνος, Αγίου Ιερομάρτυρος Χρυσοστόμου Μητροπολίτου Σμύρνης, «Ρόδον τό Ἀμάραντον» ( Ἱ. Μητροπόλεως Κερκύρας), Ἁγ. Παντελεήμονος (ἰδιωτ.), Αγ. Νεκταρίου του Αιγίνης (Γυναικωνίτης), Αγ. Μαρκέλλης Χιοπολίτιδος (Γυναικωνίτης Δεξιός).
    Μικρός Ναός Αγίου Νικολάου Λ. Βουλιαγμένης οδός Αρτέμιδος - Ζαμάνου: Η παλιά εκκλησία του Αγ. Νικολάου στο Πυρνάρι είναι μικρή μονόκλιτη βασιλική, διαστάσεων 3,80x5 μ., με ημικυκλική αψίδα. Έχει υποστεί τόσες μετασκευές και αλλοιώσεις που σήμερα έχει χάσει πια τις αναλογίες και την αρχική της εμφάνιση. Στο εσωτερικό της σώζεται μεταγενέστερος ζωγραφικός διάκοσμος. Τα τελευταία χρόνια στο νότιο τοίχο της, πάνω σε μια μαρμάρινη πλάκα, ανακαλύφθηκε η εξής ενδιαφέρουσα επιγραφή:"Ναός Αγίου Νικολάου εξ ερειπίου εγερθείς το 1877 υπό Θεοδώρου Κομνηνού, υιού Χατζή Κομνηνού, Κάλφα, του ανοικοδομήσαντος τον εν Ιεροσολύμοις εμπρησθέντα Ναόν της Αναστάσεως το 1810".

Από agiosnikolaosglyfadas.gr

23 Απριλίου 2016

Ώρα για τυρόπιτα

Τυρόπιτα ο Τάσος
Από την εποχή που υπήρχε το cine-Arian στη Γλυφάδα υπήρχε και ο Τάσος. Έβγαινε στο διάλειμμα με τον δίσκο του φωνάζοντας "Εδώ τα φρέσκα! τυρόπιτες, κοκ, νέγροι, σάμαλι" με την άσπρη ποδιά, πάντα με γελαστό πρόσωπο, με το χαρακτηριστικό του μουστάκι. Ήταν πασίγνωστος, πήγαινε κανείς σινεμά πρώτα για τα κοκ και τις τυρόπιτες και μετά για το έργο - τέλος πάντων όχι ακριβώς αλλά ήταν σίγουρο πως θα δοκίμαζες κάτι από αυτά. Εγώ έπαιρνα πάντα το κοκ: αφράτο, με φρέσκια κρέμα μέσα στο παντεσπάνι καλυμμένο με πλούσια σοκολάτα. Τώρα όμως δεν υπάρχει αυτή η γεύση  η συνυφασμένη με το σινεμά παρά σαν ανάμνηση. Ωστόσο συνεχίζει σαν διάδοχη κατάσταση, η μικρή επιχείρηση που πουλάει τα ίδια ακριβώς είδη - όπως τότε στην αυλή του θερινού σινεμά.
Ώρα για τυρόπιτα! Ο Τάσος βρίσκεται στη Γλυφάδα από το 1955. Σ' ένα ωραίο δρομάκι κοντά στην κεντρική πλατεία Κατράκη - στην οδό Μαραγκού. Δεν υπάρχουν καλύτερες τυρόπιτες στην Αθήνα δηλώνει ο φίλος μου. Στο ίδιο σημείο πάντα, φτιάχνει τον ίδιο τύπο τυρόπιτας: κουρού. Μόνο που επειδή είναι τόσο νόστιμες δεν σου φτάνει η μία. Με την πρώτη μπουκιά αναδύεται η μυρωδιά του αφράτου φύλλου μαζί με το τυρί φέτα απλωμένο στο εσωτερικό της αφήνοντας τραγανά τα άκρα της. Στο σπίτι μου συχνά η σακούλα περιείχε αρκετές από αυτές - πριν κάποια χρόνια αυτό, πριν αρχίσει η μανία με τη διαιτητική διατροφή και μπουν οι τυρόπιτες στη λίστα με τα απαγορευμένα φαγητά αλλά η ρήση "τι πιο ελκυστικό από το απαγορευμένο" παραμένει πάντα σε ισχύ.

Που λες, δεν θ' αφήσεις ψίχουλο να πάει χαμένο - είναι σίγουρο, όπως και το ότι αναδεικνύεται το μαγαζί "ο Τάσος", στο σχετικό άρθρο του savoteur gr, σαν ένα από τα καλύτερα σημεία της Αθήνας!.

Το κατάστημα εκτός από τα προαναφερθέντα είδη διαθέτει γαλακτομπούρεκο, σάμαλι, φλωρεντίνες αμυγδάλου. Επίσης δύο παγκάκια απ' έξω για να καθίσεις και να φας την τυρόπιτα αμέσως και με την ησυχία σου!

Φώτο αρχική πηγή: savoteur.gr

12 Απριλίου 2016

Το αποτύπωμα της μοναδικότητας του τοπίου

Η μοναδικότητα του αστικού τοπίου

Λισσαβόνα - Πορτογαλία - Ψάρι σε κίτρινο φόντο
"Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία" τίτλος τραγουδιού του Μάνου Λοϊζου κι αυτό το χαρακτηριστικό αποτυπώνει ο Λιθουανός καλλιτέχνης του δρόμου Ernest Zach (Zacharevic) με επίκεντρο της ματιάς του τη νοσταλγία. Η νοσταλγία γι' αυτά που χάνονται, γι' αυτά που χαρακτήριζαν τον τόπο, αλλά και γι' αυτά που εξακολουθούν να υπάρχουν (ευτυχώς!) - προσδίδοντας του την ιδιομορφία του. Κυρίως όμως η νοσταλγία των παιδικών χρόνων αποτυπωμένη σε επιτοίχιες συνθέσεις που δίνουν έναν άλλο αέρα αισθητικής στο αστικό τοπίο. Πόλεις όπως η Λισσαβόνα, το Όσλο, μέρη όπως η Κίνα, η Σιγκαπούρη έχουν αναβαθμισθεί αισθητικά με το χρωστήρα της παλέτας του ζωγράφου αποκτώντας έτσι μια άλλη ζωή που προεκτείνει το παρελθόν στο παρόν ομορφαίνοντας το τελευταίο, αφαιρώντας απ' αυτό το απρόσωπο στοιχείο της όψης του.
Λισσαβόνα: Lisbon 2015
Πάθος για τον δημόσιο χώρο. Προσόψεις κτιρίων, τοίχοι ταλαιπωρημένοι από τον καιρό, προθήκες καταστημάτων: Ο καμβάς του γεννημένου στην Λιθουανία καλλιτέχνη δρόμου Ernest «Zach» Zacharevic. Στα σύνορα της τέχνης και του αστικού τοπίου κινείται. Χρησιμοποιεί λάδι, στένσιλ, σπρέι, γλυπτική, δημιουργώντας διάδραση των έργων του και της τοποθεσίας που επιλέγει.

Σε πάρα πολλές πόλεις του κόσμου,  με τις δυναμικές συνθέσεις του να εκφράζουν ενδοσκοπικές σκέψεις πάνω στην κουλτούρα, την παιδική ηλικία και τα χαρακτηριστικά μιας κοινότητας. Το μεγαλύτερο μέρος των έργων μου είναι αυθόρμητο, λέει. Αναγνωρίζει την ιδιαίτερη σημασία του εκάστοτε περιβάλλοντος στη δουλειά του: «Κάθε τοπίο έχει τον χαρακτήρα του, την κουλτούρα του και τις δικές του ιστορίες. Συχνά, δεν καταφέρνω να έχω έμπνευση για το τι θα ζωγραφίσω πριν βρω χρόνο να δω τον χώρο και να βιώσω το άμεσο περιβάλλον».

Ξοδεύει χρόνο επισκεπτόμενος ξανά και ξανά τον χώρο που θα ζωγραφίσει «αναλογιζόμενος τι ανήκει εδώ και πώς θα συνομιλήσει με το περιβάλλον. Στο στούντιο, προετοιμάζω για τους τοίχους όσο το δυνατόν περισσότερο για να περιορίσω τον χρόνο που θα δαπανήσω να ζωγραφίσω στο ύπαιθρο» εξηγεί ο «Zach», απαντώντας σε ερωτήσεις που του έθεσε το designboom.

«Βλέπω τη δουλειά μου περισσότερο σαν μια στιγμή που συλλαμβάνει την καθημερινή ζωή, παρά σαν μια περίτεχνη αφήγηση» εξομολογείται. «Και αυτό λειτουργεί περισσότερο με το θέμα της νοσταλγίας των παιδικών χρόνων, θέμα που επανέρχεται ξανά και ξανά στη δουλειά μου». Πηγή: “Η νοσταλγία των παιδικών χρόνων” από τον καλλιτέχνη Ernest Zacharevic.

περισσότερα http://www.ernestzacharevic.com/
Πηγή / προσαρμογή: mignatiou.com