19 Απριλίου 2010

Ενας Καφες

Ένας καφές είναι ό,τι πιο συνηθισμένο. Σερβιρισμένος όμως σε ωραίο φλυτζάνι με κομψό κουταλάκι και δίπλα μπισκοτάκια τραγανά είναι μια ευχάριστη διασκέδαση. Η μουσική της αρεσκείας σου η όχι είναι μια άλλη κατάσταση μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο: Στο πεδίο της όρασης σου πεύκα, ευκάλυπτοι, προύνα, λουλούδια μέσα σε πράσινα παρτέρια, κάτω από τον Απριλιάτικο ήλιο, παραδομένα στο ανάλαφρο αεράκι του μεσημεριού. Στο άκουσμα της μουσικής που διαχέεται στο χώρο, αφήνεις για λίγο τις σκέψεις σου κι αυτό μπορεί να γίνει το έναυσμα για καινούργιες - ωραίες, αισιόδοξες σκέψεις. Σ' ένα μη μίζερο περιβάλλον πως μπορείς να μεταδόσεις τη μιζέρια που είχες όταν ξεκίνησες από το σπίτι σου. Χίλιες σκοτεινές σκέψεις κυριαρχούσαν, μια βαρεμάρα και εγκατάλειψη.

Αφήνοντάς τα πίσω τώρα με το κουταλάκι του καφέ να ανακατεύει νωχελικά το κρεμώδες γάλα στο μαύρο φλυτζάνι του capuccino σου, κι ας κάνει 4 και ευρώ. Η διάθεση δεν χωράει άλλες γκρίνιες η αισιοδοξία λέει πως όλα μπορούν ν' αλλάξουν προς το καλύτερο. Κι ας μην είναι εποχή για πολλά - η εποχή αυτή είναι των καφέδων. Όπως λέγεται και το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη. Ήτοι η εποχή που μπορεί να ονομασθεί αν το δεις αισιόδοξα - της ξανακερδισμένης αθωότητας...

Τότε που το παιχνίδι, η ελπίδα, η συντροφικότητα, η χαρά πήγαιναν μαζί σ' ένα πρωϊνό που ξεκινούσε ενθουσιωδώς πάντα, σε βράδυα που προμηνύονταν σαγηνευτικά έτσι όπως περιβαλλόντουσαν με το από την "εποχή των καφέδων" μυστήριο τους! Μια εποχή που σαν κάποιος να κοιτούσε στο αναποδογυρισμένο φλυτζάνι πιστεύοντας σε ελπιδοφόρα μηνύματα που έστελνε το δαντελωτό κατακάθι. Έχεις συνάντηση σήμερα", "Σε σκέπτεται συνεχώς"!
Κι ήταν μια συνάντηση στην οποία η λαχτάρα συμβάδιζε με τη βεβαιότητα πως όλα ξανοίγονταν έτοιμα να κερδηθούν - σκέψεις πως τίποτε δεν επρόκειτο να χαθεί ήταν παντελώς απούσες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: